پادکست انتخاب دوست
آدمی که بدون دوست و رفیق زندگی میکنه، مهم نیست کجاست، همیشه غریبه. از طرفی، یکی از عوامل به شدت تاثیرگذار در ترقی ما آدمها، همنشینی و مصاحبت ما با همنوعان خودمونه. تا جایی این قضیه اهمیت دارد که تقریباً تمامی امامان و پیامبران به این مسئله اشاره کردن. دوستی و معاشرت با دیگران چیزیه که هم به بچه درک میکنه هم به فیلسوف پیر.
یکی از نقشهای پررنگ زندگی ماست.
دیدید بعضیا میگن دوست اگه خوب بود خدا یکی برای خودش میگرفت. این حرف غلطه. خدا به دوستی اشاره کرده و حتی جالبه، پیامبرانو دوست خودش معرفی کرده از جمله حضرت ابراهیم رو. تو خود قرآن مستقیم اشاره کرده.
حضرت لقمان خیلی به فرزندش درس زندگی میداد، تو یکی از این درسها اشاره کردن: فرزندم، هزار دوست بگیر که هزار دوست هم کم است، ولی یک دشمن هم مگیر، که یک دشمن هم زیاد است. حضرت علی فرمودن: دوستان و همنشینان خوب، به منزله بال و پر انساناند.
اما حالا سوال پیش میاد: دوست کیه اصلاً؟ با کی باید دوست شد؟ چه معیارها و ویژگیهایی رو باید در نظر داشته باشیم تا بتونیم یک دوست انتخاب کنیم؟ اولاً فراموش نکنیم که اولین و آخرین دوست ما خداونده. اقرار به این دوستی کنیم و رفتاری دوستانه و بزرگوارانه رو با این دوست پیشه بگیریم. دوم دوستی با سفارش شدههای خداونده: مثل پیامبران و امامان. اما سوم: از بین مردم با چه کسانی باید دوست و همنشین باشیم؟ پیامبر خیلی زیبا پاسخ داده، فرمودن: با کسی دوست بشو که وقتی میبینیش طوری برخورد میکنه، طوری عرف میزنه که تو رو یاد خدا و توصیههاش میندازه. دوم اینکه وقتی داری باهاش وقت میگذرونی به چیزی ازش یاد بگیری، حالا یا علمی یا اخلاقی یا معنوی، هر چی، اصلاً تو یک مدل خرج کردن، لباس پوشیدن. سوم اینکه کارهای بد رو که هم جامعه بد میدونن هم دین و عرفان نفی کرده، انجام نمیده و اتفاقاً مخالفشون هم هست.
دیدی با بعضیا میری بیرون هی میگن اولو ببین، چشم چرونن. به ماشین مدل بالا میبینن فحش میدن، حسرت میخورن، حیرت زده میشن. یکی رو نشون میدن مسخرهش میکنند. خلاصه… دوست خوب این مدلی نیست.
انشالله خدا برای تکتکمون دوستان و همنشینان صالح و خوب قرار بده.
الهی آمین.
